Συνομιλία με τον Κωνσταντίνο Πατσά: «Ο ταχογράφος σώζει ζωές…»

tachoexpert Patsas

Εισέρχομαι στο συνεργείο του Κωνσταντίνου Πατσά, ο οποίος ήδη με είχε εφοδιάσει με ενημερωτικό υλικό μέσω email. Ήμουν σίγουρος πως έμπαινα σε μια επιχείρηση που ξέρει να εξελίσσεται με βάση της απαιτήσεις της αγοράς. Γρήγορα διορθώνω τον εαυτό μου, καθώς πάντα πίστευα πως δεν είναι οι επιχειρήσεις που εξελίσσονται, αλλά οι άνθρωποι που τις διοικούν. Η ιστορία με πάει πολύ πίσω, στο 1974, όταν τα θεμέλια έβαζε ο πατέρας του Κωνσταντίνου, ο Χρυσόστομος Πατσάς. Η δεύτερη γενιά αναλαμβάνει τα ηνία το 2009, με δραστηριότητές που εκτείνονται πλέον σε όλο το λειτουργικό φάσμα του αντικειμένου των ταχογράφων: από τους αναλογικούς ως τους ψηφιακούς. Η σύγχρονη εποχή επιβάλλει παράλληλα την ενασχόληση με τον τομέα της τηλεματικής πληροφόρησης για τον εκσυγχρονισμό και τη σωστή διαχείριση των στόλων επαγγελματικών οχημάτων. Η συνομιλία με τον Κωνσταντίνο Πατσά είναι άκρως εποικοδομητική και ενδιαφέρουσα. Κεντρικός πυρήνας, η ασφάλεια του οδηγού. Γιατί ο ταχογράφος, πάνω απ’ όλα, υπάρχει για να προειδοποιεί και κατ’ επέκταση να σώζει ζωές.

Περισσότερα: Συνομιλία με τον Κωνσταντίνο Πατσά: «Ο ταχογράφος σώζει ζωές…»

Η Ιστορία του Ταχογράφου

old tachographΟ ταχογράφος γεννήθηκε σαν ένοια το 1835 με την έλευση του σιδηροδρόμου.

Εμπνευστής της ιδέας ήταν ο Max von Weber Maria μηχανικός και συγγραφέας.
Αρχικά ο ταχογράφος είχε εισαχθεί στα τρένα για να τεκμηριώσει παρατυπίες κατά της εταιρείας.

    Στις 7 οκτωβρίου του 1902 ο γερμανός μηχανικός Οtto Schulze από το Στρασβούργο δημιούργησε το πρώτο ταχύμετρο με  δίπλωμα ευρεσιτεχνίας από το αυτοκρατορικό Βερολίνο, όμως λόγω έλλειψης πόρων και εμπορικών δεξιοτήτων έδωσε την πατέντα του στον Edouard Seignol από το Παρίσι.                                     
    Η κύρια ώθηση δόθηκε από τον μηχανικό Paul Kienzle Riegger το 1927 ύστερα από χρόνια μελέτης στη ταχύτητα και στη καταγραφή του χρόνου οδήγησης.

Oι ταχύτητες την εποχή εκείνη ήταν πολύ χαμηλές  μιας  και η ιπποδύναμη των οχημάτων ήταν πολύ μικρή. Το όριο ταχύτητας μέσα στις πόλεις δεν έπρεπε να υπερβαίνει τα 25 χλμ/ώρα παρόλα αυτά οι συγκρούσεις των οχημάτων υπήρχαν και σε κάποιες περιπτώσεις ήταν σφοδρές  και πολύνεκρες.Στα δικαστήρια τότε μετρούσε οι γνώμη των μαρτύρων για την ταχύτητα των φορτηγών,εκεί λοιπόν πάτησαν και ο Paul Kienzle και η ομάδα του και απέδειξαν ότι η ταχύτητα τυπομένη στο διάγραμμα ήταν η καλύτερη απόδειξη από τη γνώμη 30 μαρτύρων.

Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου χρησιμοποιήθηκε από το Ραιχ η συσκευή vdo 2 στα βυτία που μετέφεραν καύσιμα.Σκοπός του ταχογράφου ήταν ο έλεγχος από τους αξιωματικούς του Χίτλερ για τις στάσεις καθ’οδόν.Αν κάποιο

όχημα σταματούσε κατά τη διάρκεια της μεταφοράς καυσίμων τα οποία εν καιρό πολέμου ήταν πολύ συμαντικά  θα σήμαινε κλοπή ή παράνομη πώληση.Η διαπίστωση αυτή σήμαινε εκτέλεση του οδηγού από το περίστροφο του αξιωματικού του.

Η γενική υποχρέωση έγινε το 1935 με νόμο στη Γερμανία ενώ για τα νέα φορτηγά και λεωφορεία έγινε υποχρεωτική στις 23 μαρτίου του 1953.Την ίδια χρονιά είχε εισαχθεί το ατομικό βιβλιάριο ελέγχου το οποίο χρησιμοποίησαν οι οδηγοί εώς το 1979.Εκεί αναγράφονταν οι χρόνοι οδήγησης διαθεσιμότητας εργασίας και ανάπαυσης, μοιάζει πολύ με τους σημερινούς πίνακες χειρόγραφων καταγραφών πίσω από τα  διαγράμματα και τα ρολλά εκτύπωσης.